και ξαφνικά ανακαλύψαμε τα Ζωνιανά…

Πριν από 3 χρόνια ο Προκόπης Παυλόπουλος (και κατ’επέκταση ο Κώστας Καραμανλής και η ΝΔ) εξαίρεσε 3 κοινότητες από το σχέδιο “Καποδίστριας” – παρά την σφοδρότατη αντίδραση όλης της τότε αντιπολίτευσης. Τρία ονόματα που δεν μου έλεγαν τίποτε απολύτως τότε. Και έμεινα άναυδος. Τι άσχετο ήταν αυτό? Γιατί αυτά τα 3 χωριουδάκια? Τόσοι και τόσοι ήθελαν να εξαιρεθούν… Δεν μπορεί, δεν είναι απλώς μικροτοπικιστικές διαφορές όπως με τις περισσότερες άλλες περιπτώσεις! Αλλά φυσικά δεν είχα την παραμικρή ιδέα. Όπως και πολλά άλλα, ξεχάστηκε το ζήτημα…

Τό ένα από αυτά τα χωριά λεγόταν Ζωνιανά.

Σήμερα ανακαλύψαμε ξαφνικά γιατί ήταν και είναι σημαντικό αυτό το χωριό. Δεν μπορεί όμως παρά να το είχε ανακαλύψει ήδη από τότε όποιος πίεσε τον Καραμανλή να τα εξαιρέσει. Και αυτός δεν μπορεί να είναι όποιος και όποιος. Για να γίνει μία τέτοια απροκάλυπτη εξαίρεση πρέπει να ήταν κάποιος με άμεση πρόσβαση στον πρωυθπουργό. Και ο πρωθυπουργός πρέπει σε αυτόν τον κάποιον να έχει κάποια μεγάλη υποχρέωση (και εξάρτηση?) για να ικανοποιήσει ένα άιτημα που μόνο πολιτκό κόστος μπορεί να έχει. Μιλάμε εξ άλλου μόνο για 2-3 χιλιάδες κατοίκους ενώ η μισή επαρχία έλεγε “γιατί μόνο αυτοί και όχι και εμείς?”.

Δεν είναι δα και τόσο δύσκολο το αίνιγμα. Θα πάρω το 50-50: δεν είναι ο πολιτευής με καταγωγή από διπλανό νομό (και αρχιερέας του ρουσφετιού) γιατί ούτε υποχρέωση του έχει ο Καραμανλής ούτε πρόσβαση έχει πλέον. Ενας μόνο Κρητικός έχει απ’ ευθείας πρόσβαση στον Κ. Καραμανλή.

Πίσω στα Ζωνιανά: τι κάνουμε τώρα όμως που κόντεψαν να φάνε τους αστυνομικούς και βούηξε το πανελλήνιο?

Ό,τι κάνει πάντα η κινηματογραφική εταιρεία “Καραμανλής και ΣΙΑ”. Τους προειδοποιούμε να φύγουνε, στέλνουμε τα πιό γεροδεμένα παληκάρια της αστυνομίας ντυμένους Rambo/Batman φωνάζουμε κάμερες και δείχνουμε την περιβόητή μας μηδενική ανοχή (sic) ξεριζώνοντας κάτι σπάκες και συλλαμβάνοντας τους “κακοποιούς” του χωριού. Και μετά πάμε γι’άλλα, έκλεισε και αυτό το επικοινωνιακό θέμα, και κατά προτίμηση πάμε για εκλογές αν μπορούμε να τις κερδίσουμε.

Τους πολιτικούς προστάτες όμως τι θα τους κάνουμε?

Θρίαμβος ΓΑΠ, Θρίαμβος της Δημοκρατίας

Έχει τεράστια σημασία η ευρεία νίκη του Παπανδρέου για 2 λόγους:

1) Δεν έχει πλέον ανάγκη να λαμβάνει υπόψη του “κομματικούς παράγοντες”. Δίνει αναφορά μόνο στην βάση που τον εξέλεξε με σαρωτική διαφορά.

2) Για μία ακόμα φορά οι προοδευτικοί πολίτες της Ελλάδας απέδειξαν ότι δεν χειραγωγούνται από κανάλια, εφημερίδες και ραδιόφωνα. Και είναι πολύ πιθανό αυτό να σημάνει την οριστική ρήξη του ΠαΣοΚ με τα διάφορα κέντρα που το θεωρούσαν τσιφλίκι τους – πράγμα που μπορεί να έχει μεγάλες επιπτώσεις σε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα.

Τα δύο αυτά είναι αλληλένδετα: η χειραγώγηση δεν επιχειρείται μόνον από τα ΜΜΕ που ελέγχουνε τα κέντρα αυτά, αλλά και από “κομματικούς παράγοντες” που “πρόσκεινται” (για να το πώ ήπια αν και θέλω άλλη λέξη να χρησιμοποιήσω) στα κέντρα αυτά. Και η υπονόμευση μπορεί μεν να ξεκινάει από προσωπικές μωροφιλοδοξίες κάποιων, αλλά συντηρείται, στηρίζεται και προωθείται από τους “χορηγούς” τους (για να το πώ και πάλι ήπια).

Συγχαρητήρια στον Γεώργιο Ανδρέα Παπανδρέου. Άλλα πάνω απ’όλα συγχαριτήρια στους εκατοντάδες χιλιάδες προοδευτικούς πολίτες που διδάξουν δημοκρατία σήμερα. Και ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στον Γ. Α. Παπανδρέου που μας θέλει κοντά του και που θέλει να δώσει πραγματική δύναμη και αξία στον απλό πολίτη.

Καλό αγώνα και με την νίκη Γιώργο. Γιώργο ΜΑΣ.

υγ. Παρατήρησε κανείς ότι ο ΓΑΠ περίμενε στην ουρά όπως όλοι εμείς οι κοινοί θνητοί για να ψηφίσει? Κάτι δείχνει αυτό για το πώς αντιλαμβάνεται την σχέση με τον πολίτη.

“δεν με ενδιαφέρει η πολιτική της πόζας”

Και κάτι για να ευθυμήσουμε λίγο!

Από την συνέντευξη Βενιζέλου στο Παρόν (4/11/07):

Κουρής: “Λένε ότι εκείνη τη Δευτέρα, μετά την Κυριακή το βράδυ, που εμείς είχαμε χαρακτηρίσει παλικαρίσια εκείνη τη δήλωσή σας το βράδυ στο Ζάππειο, όλες σας οι κινήσεις ήταν σαν να κλωτσάτε τη γαβάθα…”

Βενιζέλος: “[...] Δεν με ενδιαφέρει η πολιτική της υποκρισίας, δεν με ενδιαφέρει η πολιτική της πόζας και δεν με ενδιαφέρει το ΠΑΣΟΚ των μηχανισμών και των παραγόντων.”

Συγκρατούμε το “δεν με ενδιαφέρει η πολιτική της πόζας”, και μετά βλέπουμε το παρακάτω βιντεάκι:

περί της συνέντευξης βενιζέλου στο “παρόν”

Τα παρακάτω γράφει ο Μάκης Κουρής σχετικά με την συνέντευξη που πήρε από τον Β. Βενιζέλο για το “Παρόν”:

“Η συζήτηση ξεκίνησε με καλούς οιωνούς, με χαμόγελα, όμως δεν πρόλαβαν να περάσουν τα πρώτα λεπτά και η ατμόσφαιρα δυναμιτίστηκε και ακούσθηκαν φράσεις που δεν γράφονται, τα μαγνητόφωνα έκλεισαν, τα ντοσιέ μαζεύτηκαν και η λήξη της συνέντευξης ήταν σχεδόν γεγονός πριν καλά καλά αρχίσει…

Αιτία, ότι οι ερωτήσεις ήταν αιχμηρές, ότι ενοχλούσαν οι παρεμβάσεις στις μακροσκελείς απαντήσεις. Αλλά και σε σημεία που ήταν αντίθετα με την πραγματικότητα.

Η ηρεμία κάποια στιγμή επανήλθε, με την ένταση όμως να είναι διάχυτη παντού… Τα πνεύματα κάπως ηρέμησαν και η συνέντευξη με… γοργό βήμα έφθασε γύρω στις τρεις παρά τέταρτο στο τέλος… Σε κλίμα βέβαια κάθε άλλο παρά ανθρώπινο… Κλίμα βέβαια που σε τριάντα χρόνια δημοσιογραφίας στην Αθήνα δεν το έχω ξαναδεί. Και δεν σας κρύβω ότι αυτό με έβαλε σε πολλές, πάρα πολλές ανήσυχες σκέψεις… Αυτά τώρα… Περισσότερα κάποια άλλη φορά για να μην κατηγορηθούμε για φόρτιση του κλίματος…”

Το link για την συνέντευξη:

http://www.paron.gr/v3/new.php?id=18533&colid=37&catid=34&dt=2007-11-04%200:0:0

η επόμενη μέρα για τον Β. Βενιζέλο

Τίθεται τώρα ένα ζήτημα ηθικής τάξεως.

Ο Β. Βενιζέλος κατέκρινε τον πρόεδρο του ΠαΣοΚ με πολύ σκληρά λόγια καθ’όλη την περίοδο μετά τις 16 Σεπτεμβρίου. Για την ακρίβεια, η ρητορική του ήταν μια διαρκής απαξίωση του Παπανδρέου.

Εχθές έφτασε στο αποκορύφωμά του, όταν ευθέως δήλωσε ότι θεωρεί τον Παπανδρέου ανίκανο. Εκπεφρασμένης μίας τέτοιας απόψεως, με ποιόν τρόπο θα μπορέσει να συνεχίσει ώς κορυφαίο στέλεχος, μετα τις 11/11?

Δεδομένου του ότι έχει δηλώσει ότι θα αποδεχθεί το αποτέλεσμα της εκλογής, πώς θα συμβιβάζεται με το φιλότιμό του και με μία στοιχειώδη συνέπεια το ότι θα δίνει την μάχη υπό έναν στρατηγό που θεωρεί ανίκανο?

Το μεγάλο πρόβλημα για τον Β. Βενιζέλο είναι ότι τώρα θα πρέπει να αντιμετωπίσει το αδιέξοδο στο οποίο περιήλθε με την ίδια του την ακραία ρητορική.

coming of age

 

Κάπου εδώ νομίζω όλοι θα συμφωνήσουμε ότι το μάτς τελείωσε. Η σαρωτική νίκη του Γ. Α. Παπανδρέου όμως του αποφέρει πολύ περισσότερα από την προεδρία του κόμματος. Η διαδικασία αυτή ήταν γι’αυτόν ένα ιδιότυπο coming of age:

Μπήκε Γιώργος και βγήκε Παπανδρέου

Το 2004 πήρε 1.000.000 ψήφους, άλλα (δυστυχώς) αυτό δεν αρκεί για να εδραιωθεί κανείς ώς αδιαμφισβήτητος αρχηγός σε ένα κόμμα, ιδιαίτερα στο ΠαΣοΚ. Η αναγνώριση αυτή έρχεται μόνο μέσα από μία μάχη, μόνο δια πυρός και σιδήρου.

Το 2004 ο Παπανδρέου κέρδισε την στήριξη του λαού. Σήμερα κερδίζει και την αφοσίωση του κόμματος.

Δεν είναι απλώς μια νίκη, είναι μία επίδειξη ισχύος. Είναι ένα μήνυμα σε όσους τον αμφισβήτησαν και σε όσους τον υπονόμευσαν. Όλοι θα ξέρουν ότι αυτά δεν γίνονται πλέον.

Κομμένες οι ειρωνίες πρός τον “Γιωργάκη”. Σεβασμός στον Παπανδρέου.

Καλό αγώνα και καλή επιτυχία, αρχηγέ.