Game over. Η μετριοπαθής προχθεσινή συνέντευξη Γ. Παπανδρέου, και η αμετροεπής «κίνηση-απάντηση» του Β. Βενιζέλου με τα χθεσινά σχόλιά του δείχνουν ότι μάλλον έχει κριθεί η παρτίδα. Το μάτ Γ. Παπανδρέου μοιάζει να είναι αναπόφευκτο (φορσέ στην σκακιστική ορολογία). Ο Β. Βενιζέλος σπατάλησε όλα τα πολιτικά πυρομαχικά του από τις πρώτες μέρες, και τώρα πιά δεν μπορώ να δώ τι μπορεί να κάνει ή να πει για να αλλάξει το κλίμα. Μάλιστα έχω την εντύπωση ότι τα τελευταία του πυρομαχικά τα χρησιμοποίησε κυρίως εναντίον του εαυτού του.

Σε τελική ανάλυση, η υποψηφιότητα Βενιζέλου ήτανε απλά μια υποψηφιότητα διαμαρτυρίας, και μόνο εν βρασμώ ψυχής θα μπορούσε να είναι επιτυχής. Η αρχική του δυναμική στηρίχθηκε σε μία φυσιολογική απογοήτευση από την εκλογική ήττα (ιδιαίτερα δεδομένου του εύρους της) και στην αναζήτηση για κάτι άλλο. Οτιδήποτε άλλο.

Ίσως η υποψηφιότητα αυτή να είχε τύχη, αν οι διαδικασίες εκλογής είχανε μετατραπεί σε διαδικασίες εξπρές. Το Βημα ωρύετο «Παραιτηθείτε κ. Πρόεδρε!» και κάποια κανάλια δημιουργούσαν κλίμα υπέρ μιας εσπευσμένης εκλογής. Ο Γ. Πρετεντέρης δεν έχει σταματήσει να δηλώνει την ενόχλησή του (σε σημέιο τσαντίλας) που ο Γ. Παπανδρέου δεν παραιτήθηκε. Ας μην ξεχάσουμε και την μαγική δημοσκόπηση που βγήκε μόλις τελείωσαν οι εκλογές!

Τα μέσα όμως δεν μπορούν να προωθήσουν αποτελεσματικά έναν υποψήφιο σε βάθος χρόνου. Ιδιαίτερα όταν δεν υπάρχει πραγματικό πολιτικό καύσιμο (αλήθεια πέρα από το φαιδρό «όλον ΠΑΣΟΚ» ποιά είναι η πολιτική πλατφόρμα του Β. Βενιζέλου? Ποιό πολιτικό κενό έρχεται να καλύψει?). Κουράζει τον πολίτη το σπρώξιμο και από ένα σημείο και μετά καταντά γραφικό. Όπως, για παράδειγμα, όταν ο Γ. Παπανδρέου σύμφωνα με δημοσκόπηση προηγείται κατά 20 μονάδες του Β. Βενιζέλου σ’αυτούς που θα ψηφίσουν σίγουρα στις 11/11 και κάποια μέσα βλέπουν οτι «κλείνει η ψαλίδα»!Μερικές φορές καταντά και εκνευριστικό: το MEGA διέκοψε την ζωντανή μετάδοση του αγώνα ΑΕΚ-Σαλτσμπουργκ για το κύπελλο UEFA για να μεταδώσει σε ζωντανή σύνδεση την άφιξη του Β. Βενιζέλου στην Χαριλάου Τρικούπη….

Έπειτα είναι και ο ίδος ο υποψήφιος. Η παρουσία του Β. Βενιζέλου από το βράδυ της 16/9 ήταν οικτρή. Αρχικά η βιασύνη, η έπαρση και το μάτι που γυαλίζει στο Ζάππειο. Έπειτα η οργίλη αντίδραση στο περιστατικό με τον καφέ, η δήλωση πέρι «μελλοντικού ηγέτη του κινήματος» και πέρι «ταλαίπωρων». Μετά η τηλεοπτική συνέντευξη με τα ευφυολογήματα και τα υπονοούμενα που έφταναν το όριο της συκοφαντίας. Ακολούθησε το περίφημο βερμπαλιστικό μανιφέστο με τις 20 κοινότυπες θέσεις που θα προσυπόγραφαν ευχαρίστως όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί (παγκοσμίως εννοώ). Το Σαββατοκύριακο, η παρουσία του στο Εθνικό Συμβούλιο με αυτό το δεξί χέρι που διαρκώς ανεβοκατέβαινε με τον δείκτη προτεταμένο, το θυμωμένο ύφος και την ένταση της φωνής που όλο ανέβαινε για να εκμαιεύσει ενα χειροκρότημα αλλά τελικά… κατέληγε ώς κραυγή μέσα σε μία βασανιστική σιωπή του ακροατηρίου. Το τελευταίο επεισόδιο είναι οι δηλώσεις/σχόλια που έκανε στο γεύμα που παρέθεσε χθές. Μόνο απαράδεκτα μπορεί να τα χαρακτηρίσει κανείς. Έτριβα τα μάτια μου όταν τις διάβασα. Μπορεί να έχει ευφυία πάνω από τον μέσον όρο, αλλά emotional intelligence δεν έχει πραγματικά καθόλου. Η ειρωνία είναι ότι ήταν ο Γ. Πρετεντέρης που σχολίασε πρώτος: «η υποψηφιότητα Βενιζέλου επιβιώνει του Βενιζέλου». Όχι πιά όμως. Τώρα πλέον έχουν μείνει κάποια μέσα να σέρνουν το πτώμα της υποψηφιότητας αυτής μέχρι τις 11/11 και να προσπαθούν τα το στήσουν στα πόδια του μπάς και περάσει η εντύπωση ότι στέκει ακόμα όρθιο. Βέβαια, μετά και από την τελευταία του δημόσια εμφάνιση, αναρωτιέμαι τι επιχειρήματα θα βρίσκουν για να τον στηρίξουν.

(Η στήριξη όμως που του παρέχεται από τα μέσα ενημέρωσης δεν είναι κάποια συνομωσία. Η λέξη συνομωσία χρησιμοποιήθηκε μόνο από κάποια μέσα και τον ίδιο τον Βενιζέλο. Συνομωσία είναι μία σκοτεινή σύμπραξη που στοχεύει να πετύχει κάτι μέσω παρασκηνιακών ενεργειών. Εδώ δεν υπάρχει καμμία σκοτεινή ή παρασκηνιακή πλευρά. Ο στόχος είναι γνωστός και η πλατφόρμα είναι όσο περισσότερο δημόσια γίνεται! Δεν είναι συνομωσία, είναι προπαγάνδα. Ο Γ. Πρετεντέρης στην σημερινή (10/10/07) του στήλη προσπαθεί, ειρήσθω εν παρόδω, να εξισώσει την έννοια της συνομωσίας με αυτές της διαπλοκής, της υπονόμευσης και της χειραγώγησης. Δεν νομίζω ότι δεν γνωρίζει καλά ελληνικά -τον παραπέμπω σε ένα οποιοδήποτε λεξικό- άρα άλλος πρέπει να είναι ο στόχος του.)

Η νίκη όμως του Γ. Παπανδρέου δεν θα έρθει απλώς ώς ξεφούσκωμα/αυτοκτονία Βενιζέλου. Διότι ο Γ. Παπανδρέου κινήθηκε συνετά από πολιτικής απόψεως, δεδομένης και της δύσκολης θέσης στην οποία είχε περιέλθει. Λένε κάποιοι για «το παιδί» και τον «Γιωργάκη», αλλά ξεχούν ότι εκλέγεται 26 χρόνια βουλευτής και έχει διατελέσει υπουργός/υφυπουργός σε 5 κυβερνήσεις (και σε σοβαρά υπουργεία, όχι Μακεδονίας Θράκης). Λίγοι έχουν τέτοια εμπειρία. He knows how to play the game, and he played it well (θα βλέπει και η Α. Διαμαντοπούλου και θα μαθαίνει). Παρουσίασε ένα σοβαρό και ήρεμο πρόσωπο έχον αυτοπεποίθηση (και όχι αμετροέπεια). Κατάφερε σε μεγάλο βαθμό να πείσει (και είναι αξιοπερίεργο αυτό δεδομένου του παρελθόντος) ότι θα κάνει καλύτερες επιλογές προσώπων στο μέλλον – εδώ μάλλον μετράει πολύ η κοινή πεποίθηση ότι είναι έντιμος. Διάλεξε την ρήξη με τον Σημίτη, και κέρδισε καθότι (ορθώς σε μεγάλο βαθμό) εντόπισε το βασικό μερίδιο των ευθυνών στην εποχή πρό 2004, πράγμα το οποίο η κοινή γνώμη φαίνεται ότι αποδέχεται (και βέβαια τον βοήθησε εδώ και η απαράδεκτη στάση και συμπεριφορά του Σημίτη – αλλά ευτυχώς υπάρχει και ο Θ. Πάγκαλος για να λέει κάποια πράγματα). Ανέλαβε ουσιαστικές ευθύνες με ονοματεπώνυμο και όχι γενικόλογα, κάτι που ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ, και η ευρύτερη κοινωνία, είχε ανάγκη από καιρό να ακούσει. Τόλμησε να πεί το αυτονόητο περι εξωτερικών παρεμβάσεων (όποιος τα απορρίπτει μόνο πονηρός ή τυφλός μπορεί να είναι), και να σπάσει τα ταμπού μιλώντας για «επίπλαστη ενότητα». Μίλησε σε πολιτικό και όχι σε προσωπικό επίπεδο. Συνολικά κρίνω πολύ ώριμη την παρουσία του, η δε συνέντευξή του ήταν επίσης πολύ καλή (και πάλι δεδομένης της δύσκολης γι’αυτόν συγκυρίας). Μόνο φάλτσο ήταν το ζήτημα με την ψήφο εμπιστοσύνης. Δεν ήτανε πολιτική αυτοκτονία όπως πρόθυμα έσπευσαν κάποιοι να το χαρακτηρίσουν. Ήταν μία κίνηση υψηλού ρίσκου που δεν του βγήκε τελικά (και σε καμμία περίπτωση αντικαταστατική και ανοησίες – το «φάλτσο» χαρακτηρίζει το αποτέλεσμα όχι την κίνηση του). Βέβαια, ο Βενιζέλος κατάφερε και πάλι να γίνει ο αρνητικός πρωταγωνιστής αυτής της ιστορίας με τις δηλώσεις του περί «ημιεπίσημης εμπιστοσύνης».

Για να μην πολυλογώ, έχω την εντύπωση ότι η ήττα επέτρεψε στον Γ. Παπανδρέου να μιλήσει άφοβα και ανοιχτά και να είναι ο εαυτός του. Το έκανε πολύ αποτελεσματικά και πειστικά. Αυτοί που φάνταζαν ώς αναγκαία στηρίγματα αποδείχθηκαν βαρίδια τα οποία πλέον πέταξε. Απαλλαγμένος από βαρίδια, και όντας ο εαυτός του, ο Γ. Παπανδρέου είναι ο μόνος Έλληνας πολιτικός που μπορεί να κάνει κάτι διαφορετικό. Ελπίζω να είναι ο εαυτός του και μετά την διαφαινόμενη νίκη του.

ΥΓ1. Το Βήμα γράφει στο πρωτοσέλιδό του σήμερα (10/10/07) ότι Βενιζέλος και Παπανδρέου ανταλάσσουν «φιλοφρονήσεις». Τις «φιλοφρονήσεις» του κ. Βενιζέλου τις διαβάσαμε. Ουδέποτε απάντησε όμως ο κ. Παπανδρέου. Εντός της εφημερίδας αναφέρονται μόνο υποτιθέμενα σχόλια των «κύκλων του» (τα οποία μάλιστα δεν θα έλεγα οτι δικαιολογούν τον χαρακτηρισμό «φιλοφρονήσεις»). Δεν είναι όλοι ίδοι, αγαπητοί κύριοι του Βήματος. Και αν ο εκλεκτός σας παρουσιάζει έλλειμα πολιτικού πολιτισμού και πρόβλημα συμπεριφοράς, δεν μπορείτε να σύρετε και τον κ. Παπανδρέου στο ίδιο λούκι.

ΥΓ2. Αυτή η «φυγή πρός τα εμπρός» που ευαγγελίζεται ο κ. Βενιζέλος είναι που έχει φέρει το ΠΑΣΟΚ στην σημερινή του κατάσταση. Εγώ αντιλαμβάνομαι την φράση αυτή (την οποία, είναι ενδιαφέρον, πρώτος χρησιμοποίησε ο Κ. Σημίτης το 2003) ώς ευφημισμό του «ας κρύψουμε τα προβλήματα κάτω από το χαλί και ας κοιτάξουμε πώς θα κερδίσουμε τις εκλογες».

ΥΓ3.  Επειδή έχει κουράσει η καραμέλα του κ. Βενιζέλου ότι δεν είναι από τζάκι κλπ, ας μας πεί ποιά είναι η σχέση του με τον κ. Μπακατσέλο.