body language

Λένε ότι το body language μπορεί να πεί πολλά για τον χαρακτήρα άλλα και για την διάθεση του ανθρώπου…

“όλον ΠΑΣΟΚ” VS “φοβικό ΠΑΣΟΚ”

Ο κ. Βενιζέλος ξεκίνησε μιλώντας για το “όλον ΠαΣοΚ”. Ενάντια σε διαγραφές και χωρίς καμμία διάθεση να συγκρουστεί με το παρελθόν. Τώρα όμως, το “όλον ΠαΣοΚ” φυλλορροεί! Διότι σήμερα μας λέει ότι δεν θέλει:
1) Τον κυβερνητισμό
2) Το παλαιό ΠαΣοΚ
3) Τους βαρώνους
Άρα τελικά, τί είναι το όλον ΠαΣοΚ? Γιατί η ερμηνεία που φαίνεται να δίνει ο Β. Βενιζέλος στην φράση αυτή πλέον (μετά από όλες τις ανωτέρω διορθώσεις) δεν μοιάζει να διαφέρει και πολύ από το ΠαΣοΚ που οραματίζεται ο Γ. Παπανδρέου. Σημειωτόν ότι μέχρι πρόσφατα ο κ. Βενιζέλος χαρακτήριζε το ΠαΣοΚ αυτό «μικρό και φοβικό». Πώς αλλάζουνε οι καιροί και οι απόψεις όταν βρίσκεσαι 20% πίσω…

Να προσθέσω και εγώ κάτι που δεν θέλω?

4) Τους μωροφιλόδοξους.

κοίτα που θα μας πούνε και ηλίθιους…

Κυριακή σήμερα, οπότε εφημερίδες. Αφού κατάφερα να κρατήσω την ηρεμία μου μετά από την ανάγνωση του Βήματος, βρίσκομαι σε ένα άρθρο στην Ελευθεροτυπία. Μετά από αρκετά προκλητικά πρός την νοημοσύνη μου, φτάνω στην παρακάτω παράγραφο και παθαίνω νευρική κρίση:

“Κι αν όσα μεταφέρουν «κύκλοι» συνεργατών ή στέλνονται μέσω sms έχουν «ταυτότητα» (ακόμη κι από call center να είναι το μήνυμα, υπάρχει τρόπος να βρεθεί ο αποστολέας), σκεφτείτε τι γίνεται μέσω Ιντερνετ, το οποίο είναι τελείως ανεξέλεγκτο.
Εκεί βεβαίως κάνει θραύση ο Γιώργος. Οι «μπλόγκερ» νιώθουν περίπου υποχρεωμένοι να υπερασπιστούν «τον πρόεδρο που κατηγορήθηκε και λοιδορήθηκε για τις σχέσεις του με την τεχνολογία», όπως γράφουν. Αποτέλεσμα; Απ’ τα 200 blogs με τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα τα 40 προτρέπουν για ψήφο στον Γ. Παπανδρέου, ενώ μόλις 4 υποστηρίζουν Βενιζέλο. “

Μα καλά, αυτό είναι ο ορισμός της ξεφτίλας! Δηλαδή η αρθρογράφος με την καταπληκτική ευφυία της κατάφερε να εξηγήσει τι κρύβεται πίσω από την ενοχλητική για κάποιους υποστήριξη στον Γ. Παπανδρέου από πολλούς bloggers. “Νιώθουν περίπου υποχρεωμένοι” να τον υποστηρίξουν επειδή “έχει λοιδορηθεί για την σχέση του με την τεχνολογία”. Μα είμαστε καθόλου σοβαροί?

Αυτό αποδεικνύει τουλάχιστον δύο πράγματα:

1. Η αρθρογράφος προφανώς δεν έχει διαβάσει ΠΟΤΕ και ΚΑΝΕΝΑ blog. Αυτά που λέει είναι απλώς η αυθαίρετη “δικαιολογία” της για ένα φαινόμενο που δεν εκφράζει τίποτα άλλο από τις τάσεις που ούτως ή αλλώς αποτυπώνονται στις δημοσκοπήσεις.
2. Η αρθρογράφος θεωρεί ηλίθιους και κατευθυνόμενους τους bloggers (αλλά και τους αναγνώστες της εφημερίδας κατ’επέκταση, όταν χρησιμοποιεί έναν τόσο φαιδρό ισχυρισμό). Μα είναι ποτέ δυνατόν να πιστεύει ότι υποστηρίζω κάποιον για αρχηγό του ΠαΣοΚ και για μελλοντικό πρωθυπουργό επειδή τον έχουν λοιδορήσει για το πάθος του με το internet????? Μήπως να τον ψηφίσω επειδή είναι Παναθηναϊκός (λέμε τώρα) και τρώει καζούρα από τους Ολυμπιακούς?

Υπάρχει γενικότερα μία καχυποψία και εχθρική στάση πρός τους bloggers από αρκετούς δημοσιογράφους. Και αυτό έχει άμεση σχέση με το ότι οι bloggers τους χαλάνε την σούπα. Διότι οι δημοσιογράφοι παύουν να έχουν σε αποκλειστικότητα το προνόμιο να απευθύνονται στο ευρύ κοινό, και να μας πλασάρουνε ό,τι θέλουνε με όποιον τρόπο εξυπηρετεί αυτούς και τα αφεντικά τους.

Α, και τέλος να σχολιάσω (δεν αντέχω να μην το κάνω) την φράση με την οποία ανοίγει η αρθρογράφος:

“Ο «δεξιός» (Βενιζέλος) και ο «Στάλιν» (Γιώργος) -οι σκληροί, δηλαδή, χαρακτηρισμοί που αντάλλαξαν δημόσια οι δύο μονομάχοι για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ “

Τον χαρακτηρισμό “σταλινικός” πράγματι τον χρησιμοποίησε ο Β. Βενιζέλος. Ο Γ. Παπανδρέου όμως δεν χαρακτήρισε ΠΟΤΕ δεξιό τον κ. Βενιζέλο. Επαναλαμβάνω κάτι που είχα γράψει παλαιότερα σχετικά με δημοσίευμα του Βήματος:

Δεν είναι όλοι ίδοι, αγαπητοί κύριοι του Βήματος. Και αν ο εκλεκτός σας παρουσιάζει έλλειμα πολιτικού πολιτισμού και πρόβλημα συμπεριφοράς, δεν μπορείτε να σύρετε και τον κ. Παπανδρέου στο ίδιο λούκι.

βενιζέλος για αρχιεπίσκοπος!

Σήμερα το πρωί διάβαζα εφημερίδες.

Σε κάποιο σημείο στην Ελευθεροτυπία διάβασα για το πρώτο πράγμα που έκανε ο Β. Βενιζέλος όταν επισκέφθηκε τον τόπο καταγωγής του. Πήγε στην Εκκλησία και άναψε κεράκι, περιεργάστηκε το ιερό και άλλα παρόμοια κατανυκτικά και ευλαβικά. Περισσότερο συγκεκριμένα, η εφημερίδα αναφέρει τα εξής:

“Αναψε κερί στο Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου, όπου ήταν εφημέριος ο παππούς του, ο παπα-Βαγγέλης, μπήκε στο Ιερό του Ναού, όπου ντυνόταν παπαδάκι και έπαιρνε χούφτα τις ευλογιές, περιεργάστηκε το ψαλτήρι από όπου κατέβαζε στοίβα τα εκκλησιαστικά βιβλία, κατηφόρησε στο σπίτι του παππού του, ανέβηκε μέχρι τον ενετικό πύργο, χτισμένο το 1200 μ.Χ. στην κορυφή του χωριού.

«Είναι τιμή μας που είσαι εδώ κοντά μας, μετά από τόσα χρόνια» τον καλωσόρισε ο Παναγιώτης Σέγκος, κάτοικος Τραχηλίου. «Σε θυμόμαστε μικρό να κρατάς θυμιατήρι και να ντύνεσαι παπαδάκι.» “

Κατά διαβολική σύμπτωση, το άρθρο του Γ. Πρετεντέρη στο σημερινό Βήμα κάνει μία σύγκριση ανάμεση στην διαδικασία εκλογής προέδρου στο ΠαΣοΚ και την επερχόμενη ανάδειξη Αρχιεπισκόπου στην Εκκλησία. Αναφέρει μεταξύ άλλων:

“… σε αντίθεση με τους ΠαΣοΚους, οι ιεράρχες δείχνουν να ξέρουν τι ψάχνουν: έναν προκαθήμενο διαφορετικό από τον προηγούμενο.

[...]

Οι Άγιοι Πατέρες δείχνουν να αντιλαμβάνονται αυτό που αδυνατεί να κατανοήσει το ΠαΣοΚ: ότι κάθε διαδοχή εμπεριέχει ταυτοχρόνως και στοιχεία ρήξης και λογική συνέχεια και η επιτυχής διαδοχή κρίνεται από την ικανότητα να αφομοιώσει και τα δύο. Αυτό ακριβώς που δεν κατάφερε να κάνει ο Γ. Παπανδρέου, μετά το 2004.

[...]

Θα μου πείτε βεβαίως ότι η Εκκλησία της Ελλάδος έχει μακρά πείρα διαδόχων, μεγαλύτερη από το ΠαΣοΚ. Και αντιλαμβάνεται ότι ο διάδοχος πρέπει να είναι συμπληρωματικός του προκατόχου του.”

Και τότε ξαφνικά μου έκανε click!

ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΓΙΑ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ!

 

game over

Game over. Η μετριοπαθής προχθεσινή συνέντευξη Γ. Παπανδρέου, και η αμετροεπής «κίνηση-απάντηση» του Β. Βενιζέλου με τα χθεσινά σχόλιά του δείχνουν ότι μάλλον έχει κριθεί η παρτίδα. Το μάτ Γ. Παπανδρέου μοιάζει να είναι αναπόφευκτο (φορσέ στην σκακιστική ορολογία). Ο Β. Βενιζέλος σπατάλησε όλα τα πολιτικά πυρομαχικά του από τις πρώτες μέρες, και τώρα πιά δεν μπορώ να δώ τι μπορεί να κάνει ή να πει για να αλλάξει το κλίμα. Μάλιστα έχω την εντύπωση ότι τα τελευταία του πυρομαχικά τα χρησιμοποίησε κυρίως εναντίον του εαυτού του.

Σε τελική ανάλυση, η υποψηφιότητα Βενιζέλου ήτανε απλά μια υποψηφιότητα διαμαρτυρίας, και μόνο εν βρασμώ ψυχής θα μπορούσε να είναι επιτυχής. Η αρχική του δυναμική στηρίχθηκε σε μία φυσιολογική απογοήτευση από την εκλογική ήττα (ιδιαίτερα δεδομένου του εύρους της) και στην αναζήτηση για κάτι άλλο. Οτιδήποτε άλλο.

Ίσως η υποψηφιότητα αυτή να είχε τύχη, αν οι διαδικασίες εκλογής είχανε μετατραπεί σε διαδικασίες εξπρές. Το Βημα ωρύετο «Παραιτηθείτε κ. Πρόεδρε!» και κάποια κανάλια δημιουργούσαν κλίμα υπέρ μιας εσπευσμένης εκλογής. Ο Γ. Πρετεντέρης δεν έχει σταματήσει να δηλώνει την ενόχλησή του (σε σημέιο τσαντίλας) που ο Γ. Παπανδρέου δεν παραιτήθηκε. Ας μην ξεχάσουμε και την μαγική δημοσκόπηση που βγήκε μόλις τελείωσαν οι εκλογές!

Τα μέσα όμως δεν μπορούν να προωθήσουν αποτελεσματικά έναν υποψήφιο σε βάθος χρόνου. Ιδιαίτερα όταν δεν υπάρχει πραγματικό πολιτικό καύσιμο (αλήθεια πέρα από το φαιδρό «όλον ΠΑΣΟΚ» ποιά είναι η πολιτική πλατφόρμα του Β. Βενιζέλου? Ποιό πολιτικό κενό έρχεται να καλύψει?). Κουράζει τον πολίτη το σπρώξιμο και από ένα σημείο και μετά καταντά γραφικό. Όπως, για παράδειγμα, όταν ο Γ. Παπανδρέου σύμφωνα με δημοσκόπηση προηγείται κατά 20 μονάδες του Β. Βενιζέλου σ’αυτούς που θα ψηφίσουν σίγουρα στις 11/11 και κάποια μέσα βλέπουν οτι «κλείνει η ψαλίδα»!Μερικές φορές καταντά και εκνευριστικό: το MEGA διέκοψε την ζωντανή μετάδοση του αγώνα ΑΕΚ-Σαλτσμπουργκ για το κύπελλο UEFA για να μεταδώσει σε ζωντανή σύνδεση την άφιξη του Β. Βενιζέλου στην Χαριλάου Τρικούπη….

Έπειτα είναι και ο ίδος ο υποψήφιος. Η παρουσία του Β. Βενιζέλου από το βράδυ της 16/9 ήταν οικτρή. Αρχικά η βιασύνη, η έπαρση και το μάτι που γυαλίζει στο Ζάππειο. Έπειτα η οργίλη αντίδραση στο περιστατικό με τον καφέ, η δήλωση πέρι «μελλοντικού ηγέτη του κινήματος» και πέρι «ταλαίπωρων». Μετά η τηλεοπτική συνέντευξη με τα ευφυολογήματα και τα υπονοούμενα που έφταναν το όριο της συκοφαντίας. Ακολούθησε το περίφημο βερμπαλιστικό μανιφέστο με τις 20 κοινότυπες θέσεις που θα προσυπόγραφαν ευχαρίστως όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί (παγκοσμίως εννοώ). Το Σαββατοκύριακο, η παρουσία του στο Εθνικό Συμβούλιο με αυτό το δεξί χέρι που διαρκώς ανεβοκατέβαινε με τον δείκτη προτεταμένο, το θυμωμένο ύφος και την ένταση της φωνής που όλο ανέβαινε για να εκμαιεύσει ενα χειροκρότημα αλλά τελικά… κατέληγε ώς κραυγή μέσα σε μία βασανιστική σιωπή του ακροατηρίου. Το τελευταίο επεισόδιο είναι οι δηλώσεις/σχόλια που έκανε στο γεύμα που παρέθεσε χθές. Μόνο απαράδεκτα μπορεί να τα χαρακτηρίσει κανείς. Έτριβα τα μάτια μου όταν τις διάβασα. Μπορεί να έχει ευφυία πάνω από τον μέσον όρο, αλλά emotional intelligence δεν έχει πραγματικά καθόλου. Η ειρωνία είναι ότι ήταν ο Γ. Πρετεντέρης που σχολίασε πρώτος: «η υποψηφιότητα Βενιζέλου επιβιώνει του Βενιζέλου». Όχι πιά όμως. Τώρα πλέον έχουν μείνει κάποια μέσα να σέρνουν το πτώμα της υποψηφιότητας αυτής μέχρι τις 11/11 και να προσπαθούν τα το στήσουν στα πόδια του μπάς και περάσει η εντύπωση ότι στέκει ακόμα όρθιο. Βέβαια, μετά και από την τελευταία του δημόσια εμφάνιση, αναρωτιέμαι τι επιχειρήματα θα βρίσκουν για να τον στηρίξουν.

(Η στήριξη όμως που του παρέχεται από τα μέσα ενημέρωσης δεν είναι κάποια συνομωσία. Η λέξη συνομωσία χρησιμοποιήθηκε μόνο από κάποια μέσα και τον ίδιο τον Βενιζέλο. Συνομωσία είναι μία σκοτεινή σύμπραξη που στοχεύει να πετύχει κάτι μέσω παρασκηνιακών ενεργειών. Εδώ δεν υπάρχει καμμία σκοτεινή ή παρασκηνιακή πλευρά. Ο στόχος είναι γνωστός και η πλατφόρμα είναι όσο περισσότερο δημόσια γίνεται! Δεν είναι συνομωσία, είναι προπαγάνδα. Ο Γ. Πρετεντέρης στην σημερινή (10/10/07) του στήλη προσπαθεί, ειρήσθω εν παρόδω, να εξισώσει την έννοια της συνομωσίας με αυτές της διαπλοκής, της υπονόμευσης και της χειραγώγησης. Δεν νομίζω ότι δεν γνωρίζει καλά ελληνικά -τον παραπέμπω σε ένα οποιοδήποτε λεξικό- άρα άλλος πρέπει να είναι ο στόχος του.)

Η νίκη όμως του Γ. Παπανδρέου δεν θα έρθει απλώς ώς ξεφούσκωμα/αυτοκτονία Βενιζέλου. Διότι ο Γ. Παπανδρέου κινήθηκε συνετά από πολιτικής απόψεως, δεδομένης και της δύσκολης θέσης στην οποία είχε περιέλθει. Λένε κάποιοι για «το παιδί» και τον «Γιωργάκη», αλλά ξεχούν ότι εκλέγεται 26 χρόνια βουλευτής και έχει διατελέσει υπουργός/υφυπουργός σε 5 κυβερνήσεις (και σε σοβαρά υπουργεία, όχι Μακεδονίας Θράκης). Λίγοι έχουν τέτοια εμπειρία. He knows how to play the game, and he played it well (θα βλέπει και η Α. Διαμαντοπούλου και θα μαθαίνει). Παρουσίασε ένα σοβαρό και ήρεμο πρόσωπο έχον αυτοπεποίθηση (και όχι αμετροέπεια). Κατάφερε σε μεγάλο βαθμό να πείσει (και είναι αξιοπερίεργο αυτό δεδομένου του παρελθόντος) ότι θα κάνει καλύτερες επιλογές προσώπων στο μέλλον – εδώ μάλλον μετράει πολύ η κοινή πεποίθηση ότι είναι έντιμος. Διάλεξε την ρήξη με τον Σημίτη, και κέρδισε καθότι (ορθώς σε μεγάλο βαθμό) εντόπισε το βασικό μερίδιο των ευθυνών στην εποχή πρό 2004, πράγμα το οποίο η κοινή γνώμη φαίνεται ότι αποδέχεται (και βέβαια τον βοήθησε εδώ και η απαράδεκτη στάση και συμπεριφορά του Σημίτη – αλλά ευτυχώς υπάρχει και ο Θ. Πάγκαλος για να λέει κάποια πράγματα). Ανέλαβε ουσιαστικές ευθύνες με ονοματεπώνυμο και όχι γενικόλογα, κάτι που ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ, και η ευρύτερη κοινωνία, είχε ανάγκη από καιρό να ακούσει. Τόλμησε να πεί το αυτονόητο περι εξωτερικών παρεμβάσεων (όποιος τα απορρίπτει μόνο πονηρός ή τυφλός μπορεί να είναι), και να σπάσει τα ταμπού μιλώντας για «επίπλαστη ενότητα». Μίλησε σε πολιτικό και όχι σε προσωπικό επίπεδο. Συνολικά κρίνω πολύ ώριμη την παρουσία του, η δε συνέντευξή του ήταν επίσης πολύ καλή (και πάλι δεδομένης της δύσκολης γι’αυτόν συγκυρίας). Μόνο φάλτσο ήταν το ζήτημα με την ψήφο εμπιστοσύνης. Δεν ήτανε πολιτική αυτοκτονία όπως πρόθυμα έσπευσαν κάποιοι να το χαρακτηρίσουν. Ήταν μία κίνηση υψηλού ρίσκου που δεν του βγήκε τελικά (και σε καμμία περίπτωση αντικαταστατική και ανοησίες – το «φάλτσο» χαρακτηρίζει το αποτέλεσμα όχι την κίνηση του). Βέβαια, ο Βενιζέλος κατάφερε και πάλι να γίνει ο αρνητικός πρωταγωνιστής αυτής της ιστορίας με τις δηλώσεις του περί «ημιεπίσημης εμπιστοσύνης».

Για να μην πολυλογώ, έχω την εντύπωση ότι η ήττα επέτρεψε στον Γ. Παπανδρέου να μιλήσει άφοβα και ανοιχτά και να είναι ο εαυτός του. Το έκανε πολύ αποτελεσματικά και πειστικά. Αυτοί που φάνταζαν ώς αναγκαία στηρίγματα αποδείχθηκαν βαρίδια τα οποία πλέον πέταξε. Απαλλαγμένος από βαρίδια, και όντας ο εαυτός του, ο Γ. Παπανδρέου είναι ο μόνος Έλληνας πολιτικός που μπορεί να κάνει κάτι διαφορετικό. Ελπίζω να είναι ο εαυτός του και μετά την διαφαινόμενη νίκη του.

ΥΓ1. Το Βήμα γράφει στο πρωτοσέλιδό του σήμερα (10/10/07) ότι Βενιζέλος και Παπανδρέου ανταλάσσουν «φιλοφρονήσεις». Τις «φιλοφρονήσεις» του κ. Βενιζέλου τις διαβάσαμε. Ουδέποτε απάντησε όμως ο κ. Παπανδρέου. Εντός της εφημερίδας αναφέρονται μόνο υποτιθέμενα σχόλια των «κύκλων του» (τα οποία μάλιστα δεν θα έλεγα οτι δικαιολογούν τον χαρακτηρισμό «φιλοφρονήσεις»). Δεν είναι όλοι ίδοι, αγαπητοί κύριοι του Βήματος. Και αν ο εκλεκτός σας παρουσιάζει έλλειμα πολιτικού πολιτισμού και πρόβλημα συμπεριφοράς, δεν μπορείτε να σύρετε και τον κ. Παπανδρέου στο ίδιο λούκι.

ΥΓ2. Αυτή η «φυγή πρός τα εμπρός» που ευαγγελίζεται ο κ. Βενιζέλος είναι που έχει φέρει το ΠΑΣΟΚ στην σημερινή του κατάσταση. Εγώ αντιλαμβάνομαι την φράση αυτή (την οποία, είναι ενδιαφέρον, πρώτος χρησιμοποίησε ο Κ. Σημίτης το 2003) ώς ευφημισμό του «ας κρύψουμε τα προβλήματα κάτω από το χαλί και ας κοιτάξουμε πώς θα κερδίσουμε τις εκλογες».

ΥΓ3.  Επειδή έχει κουράσει η καραμέλα του κ. Βενιζέλου ότι δεν είναι από τζάκι κλπ, ας μας πεί ποιά είναι η σχέση του με τον κ. Μπακατσέλο.

Μήνυμα στον κ. Φοίβο Καρζή

Μήνυματα που ανταλλάξαμε στο blog του κ. Φοίβο Καρζή στις 7/10 σχετικά με το posting σε ένα άρθρο του στο ΕΘΝΟΣ:

Αγαπητέ κ. Καρζή,

Θα ήθελα να διαμαρτυρηθώ με τον πιό έντονο τρόπο για τις μεθόδους χειραγώγησης των αναγνωστών που χρησιμοποιεί η εφημερίδα το ΕΘΝΟΣ, στην οποία εργάζεσθε σε θέμα που σας αφορά και εκτιμώ ότι σας θίγει.
Στην ηλεκτρονική της έκδοση, η εφημερίδα, δημοσίευσε άρθρο σας με τίτλο “Πώς μοιράζεται το… όλον ΠΑΣΟΚ”:

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=5347&subid=2&pubid=137013

Στο τέλος, υποτίθεται ότι ο αναγνώσης μπορεί να διατυπώσει τα σχόλιά του για το άρθρο. Εχουν δημοσιευθεί 8-10 σχόλια, κατά σύμπτωση όλα υπέρ του Β. Βενιζέλου! Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, αυτό έχει αντικειμενικά πιθανότητα μηδέν να συμβεί. Δεν φτάνει όμως αυτό: Αφού δημοσιεύθηκαν τα σχόλια αυτά, κανείς άλλος δεν μπορεί να προσθέσει σχόλιο!
Επειδή σας εκτιμώ και σας ακούω τακτικά στο ραδιόφωνο, ξέρω ότι οι πρακτικές αυτές δεν σας εκφράζουν. Νομίζω όμως ότι, στην προκλητική προσπάθεια που κάνει η συγκεκριμένη εφημερίδα να απαξιώσει τον Γ. Παπανδρέου και να ενισχύσει την παραπαίουσα υποψηφιότητα του Ε. Βενιζέλου δεν διστάζει να θέσει σε αμφιβολία το κύρος και την αξιοπιστία αξίων και έντιμων συνεργατών της.
Ελπίζω να κάνετε ότι είναι απαραίτητο για την επανόρθωση τουλάχιστον αυτής της απρέπειας.

Νικήτας

Αγαπητέ κε Νικήτα,

εφόσον έχετε παράπονα με την εφημερίδα το ΕΘΝΟΣ, όπου εργάζομαι, θα σας παρακαλούσα να απευθυνθείτε στην εφημερίδα αυτή.

Εάν πάλι έχετε παράπονα από το blog και τον τρόπο σχολιασμού της επικαιρότητας ή τον τρόπο δημοσίευσης των σχολίων πάνω στα posts, ευχαρίστως να το συζητήσουμε.

Αυτή δεν είναι η μαγεία του blogging; Ότι μπορούμε όλοι να είμαστε ιδιοκτήτες ενός ανοιχτού, δημόσιου και προσβάσιμου σε όλους μέσου ενημέρωσης και να αναλαμβάνουμε την αποκλειστική ευθύνη του…

Αλλά, επειδή το επισημάνατε, έρριξα μια ματιά στα σχόλια που υπάρχουν στο URL που αναφέρετε. Δεν βλέπω καμμία υπεροχή σχολίων “φιλοβενιζελικών”, υπάρχουν και έντονα “αντιβενιζελικά” και “φιλοπαπανδρεϊκά” σχόλια. Εάν κάτι σίγουρα παρατηρείται είναι μια έντονη αντιπροσώπευση των υποστηρικτών του κ. Σκανδαλίδη. Για ξανακοιτάξτε το σάιτ…

Αγαπητέ κ. Καρζή,

Σας ευχαριστώ για την άμεση και ευγενέστατη απάντησή σας.

Συμφωνώ μαζί σας ότι μόνο για το blog μπορεί κανείς να έχει ευθύνη. Εκτός και αν κανείς έχει δικό του συγκρότημα τύπου. Και εσείς δεν έχετε (παρεμπιπτόντως: πώς θα μπορούσα να απευθυνθώ στο ΕΘΝΟΣ όταν είχαν κλείσει το site? Και βέβαια εννοώ να απευθυνθώ δημοσίως, και όχι με email που κάπου θα θαφτεί…).

Αλλά δεν νομίζω ότι είπα πως έχετε ευθύνη. Αυτό που ουσιαστικά είπα είναι ότι, παρότι εσείς έχετε την αποκλειστική ευθύνη για το πνευματικό περιεχόμενο του άρθρου και μόνο, η διαχείριση και παρουσίαση του άρθρου αυτού από την εφημερίδα είναι ένα ζήτημα το οποίο πρέπει να σας ενδιαφέρει. Και όταν η διαχείριση αυτή είναι απαράδεκτη, νομίζω θίγει και εσάς και δικαιολογεί μια παρέμβασή σας (αν περιστοίχιζε το άρθρο σας η εφημερίδα με γυμνές φωτογραφίες θα αδιαφορούσατε?)

Το θέμα όμως έχει μια ενδιαφέρουσα συνέχεια, που ίσως διέλαθε την προσοχή σας. Αναφέρεστε σε σχόλια που υποστηρίζουν όλους τους υποψηφίους. Δεν προσέξατε μάλλον ότι αυτά τοποθετήθηκαν σήμερα το πρωί! Επίσης, όλα τα 8-10 χθεσινοβραδινά και “φιλοβενιζελικά” κατά την ορολογία σας (οπότε και είχε κλείσει η δυνατότητα ανάρτησης σχολίων) εξαφανίστηκαν!

Πρέπει να σας πώ δε, ότι έλεγξα και με άλλους χρήστες του διαδικτύου ότι δεν ήταν δυνατό το posting χθές το βράδυ, οπότε δεν πρόκειται περι λάθους μου.

Μήπως τελικά όσοι δεν απορρίπτουν τις θεωρίες συνομωσίας μπορούν να σκεφτούν ότι με δική σας παρέμβαση άνοιξε πάλι το site αλλά –για προφανείς λόγους- εξαφανίστηκαν τα χθεσινά σχόλια?

Αφήστε βέβαια την ουσία. Ότι δηλαδή κανείς δεν θα διαβάσει σήμερα τα σχόλια αφού το άρθρο σας δεν βρίσκεται πια στην “πρώτη σελίδα” του site.

Έχετε δίκιο για την ομορφιά του blogging. Και για ένα πρόσθετο θα έλεγα λόγο: Ότι τέτοιου είδους κουτοπονηριές που χρησιμοποιούν τα έντυπα και τα άλλα ηλεκτρονικά μέσα, δεν περνάνε πια, γιατί αποκαλύπτονται. Και ο απλός πολίτης δεν μασά κουτόχορτο, όπως θέλουν να τον ταίσουν.

Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας, και στο εξής θα γράφω στο blog σας μόνο σχετικά με το blog σας!

Με φιλικούς χαιρετισμούς και απεριόριστη εκτίμηση,

Νικήτας

ΥΓ1. Δεν σας κάνει εντύπωση η υποστήριξη Σκανδαλίδη στην οποία αναφέρεστε? Συνάδει με τις δημοσκοπήσεις?
ΥΓ2. ΥΓ2. Και μια ακόμα επιβεβαίωση της “αμεροληψίας” της εφημερίδας: Μέχρι σήμερα το μεσημέρι, υπήρχε η εξής είδηση στο site του ‘Εθνους: Δεν θέτει υποψηφιότητα ο Θ.Πάγκαλος. Αυτό είναι η είδηση, ή ότι ο Πάγκαλος στηρίζει Γ. Παπανδρέου και μάλιστα νε ένα σκεπτικό που “πονά”?

11/11: + στον Γ.Α.Π.

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον τα δρώμενα στο ΠαΣοΚ. Ήτανε, εξ άλλου, η αφορμή για να ξεκινήσω το blog. Παρακολουθώ λοιπόν ως φίλος του ΠαΣοΚ (όχι επίσημος φίλος – ακόμα!). Ψηφίζω ΠαΣοΚ, και απογοητεύτηκα για την ήττα. Οχι επειδή είμαι οπαδός ή επειδή έχω προσωπικό συμφέρον, αλλά για το «μια απ’τα ίδια».

Ας ξεκαθαρίσω από την αρχή, λοιπόν, την θέση μου: θέλω πρόεδρο τον Γ. Παπανδρέου, ανεξάρτητα από το ποιός είναι ο αντιπαλός του. Πιστεύω οτι ο Γ. Παπανδρέου είναι ο μόνος Έλληνας πολιτικός που μπορεί να προσφέρει κάτι το πραγματικά διαφορετικό. Η αλήθεια είναι ότι κάποιες επιλογές του με απογοήτευσαν (πχ Μάνος, Ανδριανόπουλος, κάποια νέα στελέχη). Όμως η απογοήτευση ήταν κυρίως ως πρός επιλογές προσώπων και κάποιους χειρισμούς καταστάσεων, και ποτέ επί της ουσίας της πολιτικής του σκέψης η οποία με ενθουσίαζε και με ενθουσιάζει. Οι μπαλκονάτοι τύποι και οι «επικοινωνιακά ηγετικές» φυσιογνωμίες δεν με συγκινούν. Με ενδιαφέρει η πολιτική άποψη, η εντιμότητα και μια ειλικρινής προοδευτική φυσιογνωμία. Επιφυλάττομαι ώς προς τις επιλογές προσώπων της λεγόμενης ανανέωσης του ΠαΣοΚ (ελπίζοντας πως μετά την διαφαινόμενη νίκη του ο Παπανδρέου θα τηρήσει τις πρωτόγνωρες δεσμέυσεις του σε σχέση με αξιολόγηση στελεχών κ.α.). Δέχομαι, βέβαια, ότι νεα στελέχη δεν γενιούνται από την μία μέρα στην άλλη, και πάντως είναι πιό εύκολο να γεννηθούν όταν ένα κόμμα βρίσκεται στην εξουσία.

Καθότι όμως υπάρχουν και οι αντίπαλοι, θα πώ δυο κουβέντες. Για τον Β. Βενιζέλο ανέκαθεν είχα αρνητική άποψη. Πέρα από τα όποια μειονεκτήματα του χαρακτήρα του, δεν έχω καταλάβει ποτέ ποιά είναι η ιδεολογική πλατφόρμα του. Υφίσταται το παράδοξο ότι ενώ μιλάει πολύ, όποτε προσπαθήσω να σκεφτώ ποιά είναι η άποψή του σε ένα θέμα, αδυνατώ να την προσδιορίσω. Και νομίζω ότι αυτό εξηγέιται επειδή είναι οπορτουνιστής. Κρατάει μια στάση αρκούντως γενική ώστε να μπορεί να αναπροσαρμόστει ανάλογα με τις απαιτήσεις των καιρών. Πολλές φορές δε, χρησιμοποιεί νομικισμούς για να περιβάλλει τον λόγο του με ένα νέφος που θα του επιτρέψει να έχει αυτήν την “ευελιξία”. Με απογοήτευσαν επίσης δυο πράγματα: η στάση του σχετικά με το άρθρο 16 και η στάση του στο θέμα των ταυτοτήτων και γενικότερα στο θέμα διαχωρισμού κράτους Εκκλησίας. Τέλος κάτι που μου προκάλεσε την αισθητική. Όταν το website του λειτουργούσε (είναι εδώ και καιρό “κατεβασμένο”) οι δύο φωτογραφίες που υπήρχαν στο banner απεικόνιζαν τον Β. Βενιζέλο με τους οπαδούς του Άρεως και το ΠΑΟΚ, αντίστοιχα. Αυτό νομίζω λέει πολλά πράγματα…

Η υποψηφιότητα του Κ. Σκανδαλίδη έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Πράγματι λειτουργεί απο-πολωτικά, αλλά φυσικά κανείς δεν είναι αφελής να πιστέψει ότι αυτός ήταν ο αγνόσ σκοπός που τον ώθησε στο να την καταθέσει. Ο Κ. Σκανδαλίσης έκανε μια πολύ έξυπνη κίνηση. Αποδέχθηκε ότι είναι αδύνατον να κερδίσει, άλλα θέτοντας την υποψηφιότητά του πρόλαβε να κορέσει την λίστα υποψηφιοτήτων πρίν προλάβει κάποιος περισσότερο “ρεαλιστικός” υποψήφιος (π.χ. Διαμαντοπούλου, Χρυσοχοϊδης) να εμφανιστεί. Με αυτόν τον τρόπο, η βέβαιη ήττα του θα του δώσει βέβαιο όφελος. Διότι θα καταγράψει ένα ποσοστό (όποιο και αν είναι αυτό) και έτσι εκ των πραγμάτων θα αναδειχθεί σε σημαντικό στέλεχος, όποιος και αν είναι ο μετέπειτα αρχηγός εκ των Παπανδρέου και Βενιζέλου. Μην ξεχνάμε ότι σήμερα ο Κ. Σκανδαλίδης είναι ανύπαρκτος στο κόμμα, συνεπώς η καταδικασμένη αυτή υποψηφιότητα του εγγυάται επιστροφή στο πολιτικό προσκήνιο. Επί της ουσίας, θεωρώ την υποψηφιότητα απλά άσχετη.

Κι άλλο blog?

Κάποιες εκτιμήσεις μιλούν για ύπαρξη 3 εκατομμυρίων blog στο διαδίκτυο. Φυσικά ένα πολύ μικρό ποσοστό αυτών είναι στα Ελληνικά, αλλά ακόμα και αν είναι λ.χ. 0.1% τότε μιλάμε για 3000 Ελληνικά blog. Και καταλήξατε σήμερα στο δικό μου,παρ’ότι ενδεχομένως ήταν εξαιρετικά απίθανο.

Γιατί λοιπόν άλλο ένα blog? Φαντάζομαι δεν έχω και κάτι το τρομαχτικά σημαντικό ή ενδιαφέρον να πώ. Η’ τέλος πάντων κάτι που να επιβάλει την ύπαρξη ενός blog. Παρακολουθώντας όμως τις πρόσφατες εξελίξεις στην Ελλάδα (και συγκεκριμένα την διαχείριση της επικαιρότητας σχετικά με την εκλογή αρχηγού στο ΠαΣοΚ από τα ΜΜΕ), συνειδητοποίησα κάτι. Συνειδητοποίησα ότι είμαστε ανίσχυροι απέναντι στο πώς θέλουνε να παρουσιάσουνε τα πράγματα τα μέσα αυτά. Η μόνη προστασία είναι η δομόσια συζήτηση, που όμως συνήθως γίνεται μεταξύ των 15-20 γνωστών που έχει ο καθένας. Αυτό δεν αρκεί. Το ότι ένας δημοσιογράφος έχει άμεση πρόσβαση σε ένα τεράστιο κοινό του δίνει φοβερή εξουσία. Ιδιαίτερα όταν το κοινό αυτό δεν μπορεί να σχολιάσει ή να απαντήσει απευθυνόμενο στο ίδιο κοινό.

Τα blogs όμως δίνουν αυτήν ακριβώς την δυνατότητα. Και παρατήρησα ψάχνοντας αυτές τις μέρες στην Ελληνική blogoσφαιρα ότι με βοήθησε πολύ να διαμορφώσω μια καλύτερη άποψη επί της επικαιρότητας. Είχα άμεση και εύκολη πρόσβαση στην άποψη ενός πολύ μεγαλύτερου μέρους του κοινού αυτού. Αυτού που λέμε κοινή γνώμη, αλλα στην οποία ουσιαστικά δεν έχουμε πρόσβαση. Δεν νομίζω, λοιπόν, να έχω κάτι το τρομαχτικά σημαντικό ή ενδιαφέρον να πώ. Αλλά ώς σύνολο ίσως έχουμε πολλά να πούμε. Οπότε προσθέτω και εγώ άλλη μία άποψη στις 3.000 (?) και ελπίζω να βάλω και εγώ το λιθαράκι μου στο λεγόμενο wisdom of crowds.